Eg visste at han drakk på jobb, men eg lét som eg ikkje såg det

Han var ein av dei mest erfarne medarbeidarane vi hadde. God med folk, sterk på relasjonar, og ein sånn type som fekk mykje slingringsmonn fordi han hadde levert i mange år. Det byrja med små ting. Litt for høg stemme i lunsjen, eit blikk som ikkje heilt festa seg, ein pust av alkohol seint på dagen som kunne forklarast bort med ein kundemiddag eller eit arrangement.

Eg såg det. Fleire såg det. Men ingen ville vere den som sa det høgt, og minst av alt eg. Han hadde høg tillit hos leiinga, og eg visste at dersom eg tok det opp, måtte eg også vere budd på å stå i ein prosess eg ikkje kjende meg trygg på. Så eg gjorde det feigaste av alt: Eg byrja å planleggje rundt det. La viktige møte tidleg på dagen. Passa på kven som sat i bilen med han. Dekka over når han glapp.

Det heldt heilt til han møtte opp tydeleg rusa på ein intern samling. Då kunne ingen late som lenger. Det som er verst å tenkje på i ettertid, er ikkje at han drakk. Det er at vi var fleire som visste at noko var gale lenge før, og at eg brukte autoriteten min til å halde problemet i live i staden for å stoppe det.