Oppsigelse
Eg brukte ein nedbemanningsprosess til å bli kvitt ein eg ikkje likte
Om kor lett eit nødvendig kutt kan bli ei personleg opprydding når irritasjon får kle seg som strategi.
Vi skulle kutte, og det var reelt nok. Budsjettet måtte ned, og nokon kom til å miste jobben. Det gav meg samstundes ei moglegheit eg skammar meg over at eg såg. For i avdelinga sat det ein person eg hadde irritert meg over i årevis. Han var ikkje dårleg nok til å få han ut på vanleg vis, men han utfordra meg, stilte spørsmål ved prioriteringane mine og hadde ein måte å sjå rett gjennom retorikken min på som eg opplevde som truande.
Då vi byrja å vurdere kven som kunne gå, sørga eg for at akkurat hans rolle blei definert som mindre kritisk enn ho eigentleg var. Det var ikkje openberr løgn. Eg kunne argumentere for det. Men eg veit at eg la tommelen på vekta.
Han fekk gå. Eg sa til meg sjølv at dette først og fremst handla om struktur og økonomi. Men viss eg skal vere ærleg, handla det også om hevn. Om å bruke ei legitim prosess til å løyse eit personleg ubehag.